: ۱۳۹۶/۰۲/۰۱ : ۴۷۹
تعداد رای : ۱

تقویت تفکر «ما می‌توانیم»، نیاز به «شناکردن خلاف جهت آب» دارد

ترویج دانش‌آموزی یکی از برنامه‌های اصلی در ترویج فناوری نانو در کشور محسوب می‌شود. توزیع مناسب فعالیت‌ها درسطح کشور و سیر تکاملی برنامه‌ها از فعالیت‌های آموزشی تا رقابتی و پژوهشی، از جمله ویژگی‌های بیش از یک دهه اجرای برنامه‌های ترویج است. مهندس عماد احمدوند، مدیر کارگروه ترویج ستاد فناوری نانو، «زمینه‌سازی مناسب برای فعالیت همه افراد دارای ظرفیت» را وظیفه اصلی سیاست‌گذار می‌داند. شاید بتوان اجرایی‌شدن این رویکرد را از دلایل اصلی موفقیت ترویج دانش‌آموزی دانست. استخراج اصول کاری ترویج دانش‌آموزی نانو و اطلاع از برنامه‌ها و فعالیت‌های آن، بهانه‌ای برای مصاحبه با ایشان بود. عماد احمدوند متولد 1357 و دارای مدرک کارشناسی ارشد مهندسی شیمی از دانشگاه تربیت‌مدرس و دانشجوی دکتری مدیریت فناوری در دانشگاه علامه طباطبایی است. ایشان از سال 1379 همکاری خود با کمیته فناوری نانو مستقر در مرکز همکاری‌های فناوری ریاست جمهوری را آغاز کرد و پس از تشکیل ستاد نانو فعالیت‌های ترویجی خود را در این ستاد ادامه داد و از سال 1386 تا کنون مدیریت کارگروه ترویج ستاد را به‌عهده دارد. ما در پی سیاست‌نگاری ترویج دانش‌آموزی نانو هستیم. یک دلیل مهم آن، ثبت تاریخ و اتفاق‌ها است. بخش دیگری هم وجود دارد و آن ایده‌ها و فکرهایی است که در پس اتفاق‌ها و تصمیم‌ها وجود داشته است. فرآوری این اطلاعات و تبدیل آن به الگویی با قابلیت اشتراک‌گذاری و استفاده‌ی دیگران، بخش دیگری از کار خواهد بود که نوعی مدیریت دانش است. می‌خواهیم یک بار به جای اینکه از الگوهای سیاستی وارداتی استفاده کنیم، کاری را که در کشور خودمان انجام شده است و تجربه‌ی خودمان را ـ با همه‌ی بد و خوبش ـ الگو کنیم و نقاط ضعف و قوت آن را بیابیم.
نحوه‌ی آشنایی و ورودتان به ترویج دانش‌آموزی چگونه بود؟
من در سال 79 کارم را در کمیته مطالعات سیاست نـانوتکنولوژی شروع کردم و تا سال 1385، مجله فناوری نانو را منتشر می‌کردم و برخی از گزارش‌های پشتیبان سند توسعه فناوری نانو را تهیه می‌کردم. ورودم به ترویج دانش آموزی دانش‌آموزی در پایان سال 1385 بود که آقای دکتر سلطانی مسئولیت ارزیابی سایت باشگاه نانو را به من سپرد. ایشان در سال 1386 خواستند که در تنظیم آیین‌نامه حمایت از سمینارهای آموزشی همکاری کنم و بعد از آن، مدیریت اجرای آیین‌نامه در حیطه‌ی کاری من قرار گرفت.
آقای شاه‌میرزایی که قبلا مدیر کارگروه ترویج بودند، از سال 1385 همکاری با ستاد را ادامه ندادند و در یک بازه بیش از یک سال، کسی رسما متولی ترویج نبود. من به ترویج دانش‌آموزی ورود کرده ‌بودم، مسئولیت مجله و سایت ستاد را از قبل در دست داشتم و سخنرانی‌هایی با موضوع آشنایی با فناوری نانو را در برخی دانشگاه‌ها برگزار کرده بودم. در سال 1386، مسئولیت ترویج به من سپرده شد. 

شما رویکرد اجرایی خاصی را پیش گرفتید؟ 
ایده‌آل ذهنی من این بود که هرکسی که در ستاد متولی یک موضوع است، باید بتواند فضا را برای کار دیگرانی که ظرفیت دارند، فراهم کند. به نظر من،